Thursday, November 04, 2010

düzen

bazen anlamıyordu. hayat sıkışık mıydı, yoksa sıkıştırmalık mı? Öyle mi geçebilirdi ancak? Gündelik hayallerden masallara zaman kalmıyordu ki, masallar gerçek olsundu.Neyi hayal etmemiz söyleniyorsa onu hayal ediyorduk. Evlerimiz, arabalarımız vardı. zengindik. güzel bir işimiz vardı. Evimizi onbeştebir temizleyen bir kadın... Bunlardı insanlığın yegane isteyebilecekleri.Hep gerçeği hayal ettirdiler. Hep zaten olanı istedik. Kolaylığından mı, bunu istediğimizden mi, yoksa kaybolmuşluğumuzdan mı? hayal gücü durdu. Her şey, bir bir yanındakinin umduğuydu. Mimikler hep bir diziden alınmaydı, o dizi de zaten uyarlamaydı. Para kazanmak o kadar hayatiydi ki, herkes mutsuz oldu. E böylece çiçekler de soldu. Artık ne gerçeği duymak isteyenler vardı, ne de imkansızı hayal edenler. Herkesin muhabbeti aynıydı. markacılar ve markaya karşı olanlar... hepsi markadan konuştu, konuştu...

5 comments:

nedense said...

e nerelerdeydiniz be hanımefendi?
bu kadar güzel yazabiliyorsanız madem hiç durmayın, hep yazın.
ben okurum, hatta bu konuda bencilim zaten.
kimse bilmesin, kimse görmesin, yalnızca ben okuyayım.
bu kadar güzel yazabilirken, ne olur yazın.
ne olur yazın.

nehiR said...

teveccühünüz efendim=) çok mutlu oldum! yazmaz mıyım? yazarım tabi. kendime yazarıım, size yazarım...

nedense said...

bi dalga geçiş var ama hayırlısı bakalım.

nehiR said...

yok gündelik üslubumdan öyle anlaşılmış. yoksa gerçekten çok sevindim. uzun zamandır blogumu kendimden başkasının okumadığını düşünmekteydim.

nedense said...

başkası oku(ya)masa zaten keşke.
yazdığınız defter ve günlüklere karşılık da tüm mal varlığımı teklif ediyorum.