Önce yalnız olmayı öğreneceksin. Sonra sevmeyi hatırlarsın. Yalnızlaştıkça güçleneceksin belki, huzurun kaçacak bir süre. Ama yalnızlığı hissedeceksin dibine kadar. Herkes ne kadar savunmasızsa sen de o kadarını sindireceksin içine. Biri ipini salacak salacak denize doğru. Sen tam ulaştığında hop çekecek geri. Boğazın düğümlenecek, ağlayacaksın. O kadar yalnız olacaksın ki, yanlış anlaşılacaksın, açıklamaya halin kalmayacak. Gidene kadar herkes, zamk gibi yapışacaksın yerine. İfadesiz, coşkusuz. Ne zaman ki gidecek herkes, başlayacaksın bağır bağır ağlamaya. Önce yalnızlığa alışacaksın, sonra sevmeyi hatırlarsın.

Kafam hep karışıktı ama son iki yıldır çok karışık. Düşünmek istediğim şeyi düşünemiyorum. Başlıyorum düşünmeye, sonra bir bakıyorum daha kolay mevzuya kaymış kafam. Odaklanamıyorum. Yazamıyorum. Eskiden nasıldım hatırlamıyorum.

2000lerde böyleydi insanlar. samimi, avam, haklı ve soysuz.

İçimdeki distortion yerini akordiyon sesine bıraktı. Gözlerim denizi gördü. uzaklara baktı. affettim gitti. Her zamanki gibi. nehiR gibi

Hayatta olup biten, geçip giden vardı.
Gitmesin derdin, duymazdı.
Derdin gitsindi, ama o gitmesindi.
E derdin oydu halbuki.
Olup biten, geçip giden oydu.
Zaman dursun derdin,
Derdin zamandı halbuki...

Umrumda değilsin diyecektim, umrum benden geçeli çok olmuştu. Umurum bende değildi. Sen umrumda mıydın?

Neden yanımda değilsin diyecektim, yanımda değildin.

her şey çirkin. duygularım gibi. insanlar gibi. o kadar üzdük ki birbirimizi. hiçbir şeyin anlamı kalmadı şu dakikadan sonra. o beni düşünmezse, ben de seni düşünmem. herkes üzerine yıkılanın değil, ayakta dik duranın üstüne yıkıldı.
kullandık en yakın dostumuzu bile. sonra normların hizasına çektik şerefsizliğimizi, anlaşılmasın diye. kabullenemedik kötü olmayı. kabullenseydik eğer, bilirdik kime ne rengi yakıştıracağımızı. şimdiyse pürüzlerle dolu, buruşuk bir kağıt elimizde hayat.

Doğrular konusunda ciddi tereddütlerim var bu aralar. Doğru dediğin olguyu toplumu bastırmak isteyen bir takım otoriteler oluşturmakta, bizlerse ayak uydurmaktayız. Tabi özgür düşünceli kesimimiz kendine göre uyarlamakta bu doğruları, ama yine de yeterli değil gibime geliyor bazı bazı. Yani sınırlar içerisinde yine çağının modasına göre belirlediğin davranış biçimlerini izliyorsun, yanlış mıyım?
Kendine yalan söylemek mi, başkalarına yalan söylemek mi? Gerekliyse illa ki, başkalarına yalan söylemek galiba. Yoksa kendine söylediğin binbir türlü yalan varken zaten, bir de başkalarını bulaştırmamak mı lazım acaba?
Kavramlar konusunda büyük sıkıntıları var bu yetişkinlerin, benim dünyamda hiç hoş karşılanmayan, tedirginlik yaratan belirsizlikler.
Mülkiyetçilik bencillik midir? Yoksa insancıl bir duygu mu? Bir insanı sevmekle ona ait olmak arasındaki bu koca fark nereden gelmekte? O kadar soyut ki, düşünürken beynin uyuşabilir.
Kedim bile sokak kedileri paçama sürtündüğünde bunu kaldıramazken, bizler nasil kaldırabiliriz ki? Nasıl inandırıcı olabilir cümleler?

Bir insanın aklından geçenleri asla tahmin edemezsin. kendi aklından geçecekleri tahmin edemeyeceğin gibi, geçmişleri unuttuğun gibi. belirsizliktir yaşam. düz bir zemine dökülmüş bir sıvı gibi yayılarak ilerleyen.

sefer vakti gelir de ayrılamazsan limandan
demir alır sevdik sevmedik
bakarsın arkasından
çökersin bir banka
yakarsın bir sigara
atarsın kolunu omzuna
Medet umarsın ait olsun diye sana

Belki daha sevgisizdim senden önce. Ama dikti omuzlarım. Kimseye ölmedim ben, beni sevsin diye. Şimdi ise paçalarına sürtünmeden geçersem içim acıyor resmen. Sıkıyor canımı bu bitmişliğin. Sevmiyorum seni eskitenleri.

En son baktığın yerde bulacaksın kesin. En son baktığın yer, bulduğun yerdir, ama nedensiz ki en son bakacağın yer değil. Aramaya devam edeceksin bulduğun halde, saçma.

bugün yine anlamsızlaştı birden her şey. Baktım etrafıma yine gözlerim dolu dolu. hava bulutlu. ışığı açmadım, oturdum loş odada. evet bir oda vardı, ben içindeydim, nerden çıktı bu oda şimdi? oda benimmiş, koltuk benimmiş. ekran benimmiş. her yerde açtığım hesaplar, her yerde şifreler. ekran benden daha çok sahiplenmiş.
çay yaptım, içine çay koymayı unuttum bugün. kafamda bir duman, göz gözü görmüyor. yadırgadım yine her şeyi bugün.
adım nehirmiş, yaşım 23 olmuş. öyle dediler.

olay, kaş, göz, burun, el ,kol değil. olay, elin, kolun, kaşın gözün, burnun... hepsi o kadar yerinden emin ki, ne eksik ne fazla. hepsi hüznünün parçaları. hepsi şapşal, hepsi dünyayı yadırgamakta.

büyümek, cevabı alınamayan sorular sorma özgürlüğü elde etmektir.

bugün, sana sarılmamak için ellerim cebimde gezdim hep.
vallahi ellerime kramp girdi.
yarın da kolları kasan bir ceket giymeyi planlıyorum,
kaldıramayayım kollarımı da
bir günü daha kotaralım diye.

ben severim hayatı, hayat beni sevmedikçe...

gibi adam

Sıfatları bile soyutlamış,
Ne dediği anlaşılmıyor.
Varmış, yokmuş ne yazar?
Boşu, dolusundan daha çok can yakıyor.
Bir adım atıyor sonsuzluğa,
Hiç yol almamış gibi yapıyor.
Sonra dönüp arkasına,
Uzaklaşmış gibi bakıyor.
Gibilemekten yorgun kalbi.
Gidiyor gibi gibi.
Aa yine mi sen geldin?

sürgün

o kitabı da kapat gitsin, sıkışsın sayfalar, kıvrılsın, kabarık kalsın kitap ne yazar... yeter ki acele et. acele et ve kapat şu kitabı. buruşmuş, yırtılmış ne farkeder? kitap kitap kalır nihayetinde. yıpranmış, solmuş kimin umurunda?
kapat artık, gözlerini dolduruyor işte, görmüyor musun? sana fazla o kitap, belki de eksik. belki de geçmiş, belki gelecek. ama şu an değil. daha fazla yıpranmadan, yıpratmadan kapat o kitabı. ellerin üşümez mi bu bomboş, karanlık odada? at yere artık şu kitabı. o sensiz olsa da hikayeler taşımakta her sayfasında. sense mülkiyet fikrine takılıp kalmışsın, okumasan da elinde dursun kitap, bunu mu istiyorsun? başucunda işte, bilmiyor musun? kapat artık o kitabı, sararıyor, soluyor, görmüyor musun?